Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A

Space

Liceum Ogólnokształcące w Wolsztynie jest sklasyfikowane w Rankingu Szkółi otrzymało tytuł Brązowej Szkoły.

 

Znani Absolwenci

Prof. dr hab. Zygmunt Machoy

Urodził się 22.04.1924 r. w Wolsztynie. Po ukończeniu Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu został wykładowcą Pomorskiej Akademii Medycznej i Akademii Rolniczej w Szczecinie.

Prodziekan PAM i dziekan Wydziału Lekarskiego PAM, członek Komitetu Biofizyki i Biochemii PAN, Komitetu Toksykologii Środowiskowej PAN, Komitetu Naukowego przy Prezydium PAN „Człowiek i środowisko", Komisji Nauk Chemicznych PAN w Poznaniu, Podkomisji Nauk Chemicznych PAN w Szczecinie, Komisji Nauk Medycznych PAN w Gdańsku. Prezydent International Society for Fluoride Research, Członek Rady Redakcyjnej „Fluoride" USA, Rady Doradczej ISFR, Rady Redakcyjnej "Hung. Fluoride" i Rady Redakcyjnej „Environmental Sciences" w Japonii.

Kierunki badawcze: analityka białek, enzymologia, bioenergetyka, biopierwiastki, ochrona środowiska. Owoc pracy profesora to 250 publikacji, m.in.: 14 wydań książkowych, 18 publikacji w Zeszytach Naukowych Studenckiego Towarzystwa Naukowego, 24 prace doktorskie.

 

Prof. dr hab. Adam Hamrol

Urodził się 05.12.1952 r. w Wolsztynie. Dzieciństwo spędził w Widzimiu Starym. W latach 1967 - 1971 uczył się w wolsztyńskim liceum. W latach 1971 - 1976 studiował na Politechnice Poznańskiej (Wydział Maszyn Rolniczych i Pojazdów). W 1982 r. uzyskał tytuł doktora (habilitacja w 1990r.) W roku 1998 otrzymał stypendium naukowe Aleksandra von Humboldta na Uniwersytecie w Hanowerze. Przebywał też na stażach naukowych w Niemczech, Austrii, Irlandii, Włoszech. W 1999 r. otrzymał tytuł profesora.

Jest autorem 150 publikacji. Bierze udział w licznych konferencjach naukowych w kraju i za granicą (Czechy, Francja, Niemcy, RPA, USA, Wielka Brytania, Włochy). W latach 1993 - 1999 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1999 - 2005 funkcję dziekana Wydziału Budowy Maszyn i Zarządzania. Od 1999 r. do 2002 r. był przewodniczącym Senackiej Komisji ds. Kształcenia, a w latach 1999 - 2005 członkiem Senatu Politechniki Poznańskiej. Jest członkiem Komisji Budowy Maszyn PAN. We wrześniu 2005 r. przejął obowiązki rektora Politechniki Poznańskiej. 9 marca 2008 roku Kolegium elektorów wybrało na funkcję rektora Politechniki Poznańskiej w kadencji 2008-2012.

 

Prof. dr hab. Tadeusz Glaser

Urodzony 20.07.1922 r. w Rawiczu. W 1929 r. wraz z rodziną przeniósł się do Wolsztyna.

Ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Był jednym z czołowych polskich fitopatologów. Prowadził badania w dziedzinie chorób roślin i fitopatologii ogrodniczej.

W 1967 r. otrzymał stopień doktora habilitowanego, a w 1985 r. tytuł profesora zwyczajnego. Prowadził działalność naukową i popularyzatorską, opublikował ponad 200 prac naukowych. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Towarzystwa Fitopatologicznego.

W 1987 r. zmarł na nieuleczalną chorobę. Nieocenione osiągnięcia profesora w dziedzinie ogrodnictwa przyczyniły się do wielu sukcesów plantatorów w Polsce i poza jej granicami.

 

Prof. dr hab. Mirosław Hamrol

Urodzony 10.07.1948 r. w Wolsztynie. W latach 1965 - 1969 był studentem Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu na Wydziale Ogólnoekonomicznym.

W 1973 r. ukończył studia doktoranckie, a rok później uzyskał tytuł doktora i objął stanowisko adiunkta w Instytucie Ekonomiki Produkcji Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. W 1992 r. uzyskał tytuł profesora i otrzymał stanowisko Kierownika Katedry Analizy Finansowej i Strategicznej w poznańskiej Akademii Ekonomicznej.

Prof. dr hab. M. Hamrol jest dwukrotnym laureatem Nagrody Ministra Edukacji Narodowej (za najlepszy podręcznik akademicki do nauki ekonomii oraz za pracę habilitacyjną). Otrzymał także kilka nagród za wkład w rozwój kadry naukowej. Od wielu lat mieszka i pracuje w Poznaniu.

Prowadzona działalność dydaktyczna Profesora skupia się na analizie fundamentalnej, strategicznej; strategiach finansowych przedsiębiorstw. Zainteresowania badawcze dotyczą metodologii analizy fundamentalnej, pomiaru i oceny efektywności gospodarowania, efektywności przekształceń własnościowych.

 

Prof. dr hab. Mirosław Lachowicz

Urodzony 18 kwietnia 1956 roku w Elblągu. Naukę w wolsztyńskim liceum rozpoczął w 1971 natomiast egzamin dojrzałości zdał 4 lata później. Od 1975 roku studiował w Warszawie matematykę, informatykę i mechanikę. W 1985 roku zdobył doktorat, w roku 1993 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim rozprawą „Asymptotyczna analiza równań kinetycznych”. Od 2009 roku jest profesorem zwyczajnym.

Jako profesor zwyczajny pełni funkcję Dyrektora Instytutu Matematyki Stosowanej i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1997-2000 pełnił funkcję sekretarza Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Matematycznego, w kadencji 2007-2010 był członkiem Zastosowań Matematyki Komitetu Matematyki PAN. Dorobek naukowy Profesora obejmuje 5 monografii [współautor], jest autorem [lub współautorem] około 80 publikacji naukowych, w tym w ramach Wielkiej Encyklopedii PWN. Wielokrotnie prowadził projekty badawcze. Był redaktorem w redakcji czasopism i serii książek [np. Opuscula Mathematica, Folia Mathematica, od 2006 roku pełni funkcję zastępcy redaktora naczelnego Rocznika Polskiego Towarzystwa Matematycznego „Matematyka stosowana – Matematyka dla Społeczeństwa”.

 

Przedmiot badań Profesora oscyluje wokół fizyki matematycznej; mechaniki ośrodków ciągłych; równań różniczkowych cząstkowych; analizy numerycznej; złożoność obliczeniowej; teorii aproksymacji; statystyki matematycznej; biomatematyki. Na dzień dzisiejszy [2007 rok] zajmuje się zastosowaniem matematyki w biologii [matematyczny model rozwoju nowotworu]. Jego największym sukcesem – jak sam profesor podkreśla – jest fakt, iż pomimo bycia matematykiem, potrafi zająć się odrębną dziedziną, jaką jest nowotwór.

W wolnych chwilach chętnie jeździ rowerem. Jest także zapalonym miłośnikiem turystyki.

 

 

Prof. dr hab. Joachim Osiński

Urodzony 3.08.1950 r. w Kargowej. W 1968 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące w Wolsztynie. W latach 1968 – 1970 studiował w Gorzowie Wielkopolskim na Wydziale Historii.

Jako pasjonat nauk politycznych i społecznych w 1974 r. ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1981 r. otrzymał stopień doktora nauk publicznych, w 1995 r. stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie nauki o polityce na podstawie rozprawy „Parlament i rząd w Królestwie Norwegii”, a od 1997 r. nosi tytuł profesora nadzwyczajnego w Szkole Głównej Handlowej, gdzie od 1975 r. pracuje na pełnym etacie.

Jako ceniony naukowiec odbywał stypendia i staże na całym świecie: w Sankt Petersburgu, Moskwie, Oslo, Paryżu, Seattle. Obecnie jest członkiem zarządów wielu renomowanych polskich uczelni, na których prowadzi seminaria.

Wolny czas poświęca podróżom, muzyce lat 60-70, interesuje się literaturą skandynawską, uwielbia zwierzęta, pływanie i tenis stołowy.

 

 

Prof. dr hab. Ryszard Andrzej Cholewa

 

Urodził się w 1946 r. w Wolsztynie, pochodzi z rodziny rzemieślników i hodowców zwierząt futerkowych. Jest wybitnym specjalistą w dziedzinie rolnictwa i hodowli zwierząt. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Wolsztynie oraz WSR i Akademii Rolniczej w Poznaniu, gdzie w 1997 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Został kierownikiem Katedry Hodowli Zwierząt Futerkowych AR w Poznaniu, aktualnie pełni funkcję Kierownika Katedry Hodowli Małych Ssaków i Surowców Zwierzęcych na Wydziale Hodowli i Biologii Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.

Prowadził badania w zakresie oceny cech użytkowych i jakości okrywy włosowej zwierząt futerkowych, ich żywienia i zachowania się w warunkach fermowych. Opublikował dotychczas 116 prac, w tym 9 książek, 18 ekspertyz, 59 publikacji popularnonaukowych. Obecnie jest członkiem Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego.

Jednym z jego największych sukcesów jest podręcznik akademicki pt. Chów i hodowla lisów z 1988 roku, za który został nagrodzony przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

 

Prof. dr hab. Józef Górski

Urodzony w Kiełpinach niedaleko Wolsztyna, w dniu 17 marca 1947 roku. Edukację w wolsztyńskim liceum rozpoczął w 1961 roku, a zakończył w 1965. Po maturze chciał udać się na studia medyczne, jednak w ostatnim momencie zdecydował się na geologię, którą dzisiaj uważa za bardzo słuszny wybór – studia podjął na wydziale geologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Doktorat, jak i habilitację zdobył na Akademii Górniczo Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie [rozprawa habilitacyjna Główne problemy chemizmu wód podziemnych utworów kenozoiku Środkowej Wielkopolski w 1991 roku]. Jako profesor zwyczajny pełni funkcję Kierownika Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Członek  Polskiej Akademii Nauk, Wydział VII.

Zainteresowania Profesora skierowane są ku hydrogeologii, zagrożeniom i zanieczyszczeniom wód podziemnych, monitoringiem wód podziemnych i ich ochroną. W swoim dorobku posiada wiele prac naukowych, związanych z problematyką waloryzacji zasobów wód podziemnych, czy wykorzystaniem modelowania matematycznego do oceny wód podziemnych. Kierował projektami Rozpoznanie warunków hydrogeologicznych czap wysadów solnych w aspekcie gospodarczego wykorzystania struktur solnych i ich wpływu na otoczenie oraz Wpływ antropopresji na chemizm wód podziemnych poziomu wielkopolskiej doliny kopalnej w obszarze między Obrą a Wartą.  

W wolnych chwilach czynnie uprawia narciarstwo, jest również zdeklarowanym miłośnikiem wędkowania.

 

Kazimierz Sita

Urodzony 21 lutego 1961 r. w Chobienicach. W latach 1968 – 1971 uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Tuchorzy. Maturę zdał w Liceum Ogólnokształcącym w Wolsztynie w roku 1980. W latach 1980 – 1984 studiował na PWSSP w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Dyplom z wyróżnieniem w zakresie grafiki projektowanej pod kierunkiem prof. G. Marszałka otrzymał w roku 1984. W 1986 r. rozpoczął pracę w PWSSP (obecnie ASP).

Jest autorem wielu prac, które pokazywał na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Jest twórcą wielu realizacji plenerowych, m.in. „Droga  Kamienna” z 1984 r., „Bruk” z 1986 r., „Owady bzykające” z 1996 r.

W 1985 r. otrzymał Stypendium Ministra Kultury i Sztuki, w 1993 r. Złoty medal – Biennale Małych Form Rzeźbiarskich, w 1998 r. nagrodę Rzeźba Roku Parku Sztuki Baranowo.

 

Dr inż. Jarosław Pempera

Urodził się 19 września 1970 roku. Naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Wolsztynie rozpoczął w 1985 roku, maturę zdał w 1989. Studiował na Politechnice Wrocławskiej na kierunku Elektronika i Telekomunikacja, magister inżynier w specjalności Elektroniczne i Komputerowe Systemu Automatyki, studia doktoranckie podjął w Instytucie Cybernetyki Technicznej Politechniki Wrocławskiej, gdzie obecnie jest adiunktem.

Zainteresowania naukowo-badawcze Doktora obejmują  optymalizację i sterowanie w dyskretnych procesach produkcyjnych, komputerowe systemy wspomagające, teorię i technikę optymalizacji, komputerowe systemy wspomagające. Jestem autorem lub współautorem dwudziestu publikacji, z czego sześć opublikowanych w zagranicznych wydawnictwach naukowych w tym dwa w czasopismach z listy filadelfiskiej. Ponadto jest współautorem pięciu referatów na konferencjach zagranicznych. Posiada pięć cytowań wg Science Citation Index Extended. Uczestniczył w realizacji Grantu KBN.

Prowadzi wykłady, ćwiczenia, laboratoria, seminaria i projekty dla studentów kierunków Automatyka i Robotyka, Elektronika i Telekomunikacja oraz Informatyka w tym z zakresu: Optymalizacji Dyskretnych Procesów Produkcyjnych, Badań Operacyjnych w Automatyce, Elastycznych Systemów Produkcyjnych, Komputerowo Zintegrowanego Wytwarzania, Teorii Algorytmów, Matematycznych Podstaw Informatyki, Programowania i Struktur Danych, Inżynierii Oprogramowani, Sieci Komputerowych. Był promotorem kilku prac magisterskich.

Jego największym sukcesem jest rodzina, z którą stara się przebywać jak najczęściej. W wolnych chwilach wędruje po górach, ogląda różnorodne filmy i czyta książki popularno-naukowe.

 

Prof. dr hab. inż. Piotr Drożdżewski

Urodzony 30 listopada 1948 roku w Zbąszyniu. Nauczyciel akademicki, chemik a także kompozytor. Absolwent LO w Wolsztynie, matura 1966. Ukończył Wydział Chemiczny Politechniki Wrocławskiej (1971) i do dnia dzisiejszego jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym Wydziału Chemicznego. W roku 1976 zdobył tytuł doktora nauk chemicznych, habilitował się w 1990, a w 2004 uzyskał tytuł naukowy profesora. Obecnie pracuje na stanowisku profesora zwyczajnego oraz pełni funkcję Prodziekana ds. Dydaktyki.

Podczas studiów uzyskał również dyplom Państwowej Szkoły Muzycznej II ST. W klasie skrzypiec (1970), a następnie dyplom magistra sztuki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu, w zakresie kompozycji w klasie L. Wisłockiego (1977).

W latach 1974-75 przebywał na stażach naukowych na Marquette University w Milwaukee oraz w okresie 1987-88 na University of Georgia – Athens, USA. Jest autorem ponad sześćdziesięciu publikacji naukowych z zakresu chemii koordynacyjnej i spektroskopii molekularnej.

Profesor ma w swoim dorobku ponad trzydzieści kompozycji, wśród których dominuje muzyka solowa i kameralna, z preferencją skrzypiec, są też utwory orkiestrowe i chóralne. Laureat trzech konkursów kompozytorskich: XXIII Konkurs Młodych ZKP (1980), PR w Warszawie (1980, wyróżnienie za Taniec na smyczki), Konkursu im. K. Lipińskiego we Wrocławiu (1990, III nagroda za Dwa kaprysy). Wiele utworów było wykonywanych na koncertach w ramach Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej, Dni Nowej Muzyki i Dni Muzyki Ryszarda Bukowskiego we Wrocławiu, także Czechach, Rumunii i Danii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego oraz Związku Kompozytorów Polskich.

 

mgr Tadeusz Haluch

Urodzony w 1929 roku. W latach  1949 - 1953 był studentem Filologii Polskiej Uniwersytetu Poznańskiego. Członek Koła Młodych przy poznańskim oddziale ZLP.

W latach 1953 - 1957 pracował w Redakcji Literackiej Polskiego Radia w Poznaniu oraz w Telewizji Poznańskiej.

W 1964 r. został naczelnym redaktorem programów informacyjnych, międzynarodowych i sportowych w Warszawie. Redaktor m.in. „Monitora". W 1973 r. zorganizował Biuro Polskiego Radia i TV w Moskwie. W 1979 r. kierował kilkoma ważnymi, naczelnymi redakcjami m.in. publicystyki kulturalnej, ośrodków regionalnych.

Jego dorobek twórczy to tysiące programów radiowych (np. „Wielkopolski dyliżans", „Aktualności z myszką"), reportaże, satyry, felietonistyka oraz programy telewizyjne (np. „Światowid", „Uroki Polihymni”).

14 października 2008 roku odbył się w Poznaniu pogrzeb Tadeusza Halucha, jednego ze współtwórców Telewizji Poznań. Został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.

 

Prof. dr hab. Henryk Kostyra

Urodzony 10.11.1945 r. w Wolsztynie. Naukę w wolsztyńskim liceum rozpoczął w roku 1959. Polski biolog i technolog żywności i żywienia, profesor Olsztyńskiej Szkoły Wyższej im. Józefa Rusieckiego.

Jest pracownikiem Instytutu Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN, członkiem prezydium Komitetu Nauk i Żywności PAN, a także członkiem Komitetu Biotechnologii PAN. Tytuł profesora uzyskał w 1994 roku. W 2004 roku objął po Henryku Mizerku funkcję prorektora Olsztyńskiej Szkoły Wyższej. 25 stycznia 2006 roku został wybrany na rektora tej uczelni.

Ze szkoły podstawowej wspomina: sukcesy sportowe, próby szkolnego chóru oraz szkolny teatrzyk. Lubi muzykę, dobre filmy, interesuje się filozofią, poezją i psychologią. Jednak najważniejsza jest praca na uczelni, bo zdaniem profesora przedłuża ona jego intelektualną młodość.

 

Ks. prałat Marian Piątkowski

Urodził się 14 września 1927 r. w Starkowie koło Wolsztyna. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk abp. Walentego Dymka w 1952 r. w poznańskiej farze. Był wikariuszem w Kościanie i w parafii św. Jana Kantego w Poznaniu. Odbył studia doktoranckie z teologii moralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Od 1958 r. był ojcem duchownym w Arcybiskupim Seminarium Duchownym, a od 1970 r. pełnił funkcję wicerektora seminaryjnego. Przez cały czas był wykładowcą duchowości na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu.

Ks. Piątkowski był też członkiem Komisji Maryjnej przy Konferencji Episkopatu Polski, gdzie blisko współpracował z Prymasem Tysiąclecia, kard. Stefanem Wyszyńskim.

W 1984 roku ks. Piątkowski został proboszczem w Sanktuarium Maryjnym w Tulcach, a następnie od 1997 roku był rektorem kościoła pw. Najświętszej Krwi Pana Jezusa przy poznańskim Starym Rynku. Zasłynął jako egzorcysta. Jeszcze w 2009 roku wygłosił na Wydziale Teologicznym UAM w Poznaniu wykład na temat egzorcyzmów w auli po brzegi wypełnionej słuchaczami. Zmarł w styczniu 2012 roku.

 

Dr hab. Arkadiusz Ptak

 

Urodzony w Międzyrzeczu w dniu 5 października 1968 roku. Naukę w wolsztyńskim liceum rozpoczął w 1983, a zakończył w 1987 roku, zdaniem matury. Po zdaniu egzaminu dojrzałości studiował w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a następnie na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1993 roku rozpoczął pracę jako asystent na Politechnice Poznańskiej. W roku 1999 uzyskał stopień doktora fizyki, a w 2011 roku – doktora habilitowanego nauk fizycznych. Obecnie pełni funkcję dyrektora Instytutu Fizyki Politechniki Poznańskiej.

Badania naukowe dr. hab. A. Ptaka skupiają się na zagadnieniach związanych z fizyką nanoukładów.  Prowadzi zajęcia dla studentów z zakresu nanotechnologii,  modelowania i symulacji molekularnych oraz zagadnień fizyki współczesnej.  W swoim dorobku naukowym posiada kilkadziesiąt prac związanych z konwersją energii słonecznej na elektryczną jak i również z nanofizyką.W roku 1998 otrzymał stypendium Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej dla Młodych Naukowców. Jako stypendysta Alexander von Humboldt Fundation oraz Science and Technology Agency of Japan przebywał na długoterminowych pobytach w Niemczech i Japonii.  Jest redaktorem w Central European Journal of Physics, gdzie odpowiada za dział dotyczący nanofizyki. Udziela się w towarzystwach naukowych: jest wiceprzewodniczącym Oddziału Poznańskiego Societas Humboldtiana Polonorum oraz sekretarzem Oddziału Poznańskiego Polskiego Towarzystwa Fizycznego.

W wolnych chwilach żegluje, jeździ rowerem, pływa; nie pogardzi dobrą książką i kinem.

 

 

Prof. dr hab. Janusz Bogdan Faliński

Urodził się 28 października 1934 r. w Rakoniewicach. W latach 1948 – 1952 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Wolsztynie. Był ekologiem i geobotanikiem. Od 1967 r. pełnił funkcję kierownika Stacji Geobotanicznej Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1978 r. profesor na tejże uczelni.

Prowadził badania w zakresie dynamiki i kartografii roślinności oraz badania nad przeobrażeniami szaty roślinnej pod działaniem człowieka w Polsce – głównie Puszczy Białowieskiej i innych obiektach przyrodniczych w Polsce północnowschodniej, a także za granicą: w latach 1981 - 1988 na Węgrzech i we Włoszech, a od 1989 r. na Syberii.             Jest autorem ponad 200 prac naukowych i popularnonaukowych, w tym kilku monografii: Antropogeniczna roślinność Puszczy Białowieskiej jako wynik synantropizacji naturalnego kompleksu leśnego (1966 r.), Vegetation dynamics in tempera te lowland primeval forests (1986 r.) i 3-tomowego podręcznika akademickiego Kartografia Geobotaniczna (1990 – 1991 r.). Opracował mapę Antropogeniczne przeobrażenia roślinności Polski. Założyciel i redaktor wydawnictwa naukowego Phytocoenosis.            Zorganizował kilka sympozjów krajowych, 4 szkoły letnie i 43 ogólnopolskie seminaria geobotaniczne. Członek Polskiej Akademii Nauk, Sekcji Geobotaniki i Ochrony Szaty Roślinnej PTB, Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Włoskiej Akademii Nauk, a od roku 1993 Nowojorskiej Akademii Nauk. Zmarł 11 listopada 2004 r.

 

Prof. dr hab. Witold Marian Młynarczyk

Urodził się 17 października 1933 roku  w Stefanowie. Internista-pulmonolog, kierownik Kliniki Pneumonologii AM w Poznaniu.

Absolwent AM w Poznaniu, w 1957 r. uzyskał dyplom lekarza, w roku 1972 doktorat, a w 1993 r. habilitację. Lekarz na Oddziale Wewnętrznym Szpitala im. Raszei w Poznaniu [lekarz pogotowia ratunkowego oraz Ośrodka Walki z Gruźlicą], był specjalistą I i II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych i pulmonologii [Kliniki Pneumonologii AM w Poznaniu]. Dążył do stworzenia ośrodka szybkiej i skutecznej diagnostyki oraz leczenia nowotworów układu oddechowego. Członek Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumonologicznego. Prezes i współtwórca Towarzystwa Naukowego im. Roberta Kocha w Wolsztynie. Członek Towarzystwa Internistów Polskich. Autor i współautor licznych publikacji z dziedziny pulmonologii, ze szczególnym uwzględnieniem diagnostyki inwazyjnej układu oddechowego, głównie procesów nowotworowych.

Wielokrotnie uczestniczył w krajowych i międzynarodowych kongresach i sympozjach naukowych dotyczących problematyki pneumonologii. Uczestniczył w wielu programach naukowych na temat diagnostyki inwazyjnej układu oddechowego, zakażeń układu oddechowego, astmy oskrzelowej i bezdechu sennego.

Nagrodzony odznakami Za wzorową pracę w służbie zdrowia, Zasłużony dla województwa poznańskiego oraz Honorową Odznaką Miasta Poznania. Wyróżniony Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, ponadto odznaczony godnością Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetką Honorowego Hipolita.

Pasją Profesora była muzyka i instrumenty muzyczne oraz historia XX wieku. Cieszyły go stałe oznaki tego, że jest ludziom potrzebny. Był dobry i pracowity, wierny wartościom, które najbardziej cenił w człowieku. Pan prof. dr hab. Witold Marian Młynarczyk - Przyjaciel Liceum Ogólnokształcącego w Wolsztynie. Zmarł 27 lutego 2014r.

 

Dr Teresa Kramarek

Urodzona w 1928 r. w Wolsztynie. Maturę zdała w roku 1949, w wolsztyńskim Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie. W roku 1950 rozpoczęła studia na Akademii Medycznej we Wrocławiu. Uzyskała specjalizację w ginekologii i położnictwie. W 1960 r. za odmowę wykonywania zabiegów przerywania ciąży została zwolniona z pracy we wrocławskim szpitalu. Później pracowała w szpitalu przy zakładach Hipolita Cegielskiego w Poznaniu.

Zajmowała się diagnostyką cytologiczną, prowadziła poradnię ginekologiczną, pracowała również  w poradni dla kobiet w ZOZ Wrocław - Śródmieście, a od 1979 r. w Specjalistycznej Poradni PZOZ w Poznaniu. Ponad 20 lat pracowała w Diecezjalnej Poradni Rodzinnej we Wrocławiu, zajmowała się szkoleniem instruktorek w zakresie naturalnego planowania rodziny.

Drukiem wydano wiele opracowań autorstwa Teresy Kramarek: Metoda termiczna regulacji poczęć, Metoda objawowo-termiczna regulacji poczęć, Naturalne planowanie rodziny, Metoda objawowo — termiczna . W roku 1997 wydała podręcznik Naturalne planowanie rodziny i jego biologiczne uwarunkowania.

Działaczka Duszpasterstwa Rodzin i członek Papieskiej Akademii „Pro Vita”. W 2000 r. otrzymała Order św. Sylwestra, który wręczył jej metropolita poznański, abp Juliusz Paetz. Obecnie dr Kramarek jest na emeryturze.

 

Prof. dr hab. Zenon Schneider

Urodzony w 1934 r. w Dolinie na Ukrainie. Student chemii na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po studiach doktoranckich na Akademii Rolniczej w Poznaniu wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczął karierę naukową prowadząc bardzo szczegółowe badania głównie nad strukturą przestrzenną białek i biosyntezą witaminy B12.

Uzyskał tam stopień doktora habilitowanego nauk przyrodniczych, docenta i profesora nauk biologicznych. Opracowane przez niego metody analityczne z wykorzystaniem izotopów radioaktywnych i enzymów znalazły zastosowanie w badaniach naukowych, w przemyśle farmaceutycznym i analityce klinicznej.

Stosując przyjazne i nowoczesne sposoby nauczania profesor stał się również autorytetem dla studentów. Obecnie wykłada na Akademii Rolniczej im. A. Cieszkowskiego w Poznaniu i prowadzi badania nad nowatorskim zastosowaniem konopi indyjskich. Dziś prof. Schneider z humorem wspomina, że będąc uczniem naszej szkoły wiedział o konopi tyle co napisano w „Panu Tadeuszu".

 

Prof. Jerzy Wojciech Garstka

Urodzony 6.03.1930 r. w Kiszkowie, absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Wolsztynie i Akademii Medycznej w Poznaniu (1954r.). Specjalista w zakresie anestezjologii, intensywnej terapii, ortopedii i chirurgii urazowej.

Prowadził badania nad opracowaniem nowoczesnych metod znieczulania przewodowego. Jest autorem wielu publikacji dotyczących bólu przewlekłego. Jako członek WOPR opracował program nauczania ratowników w zakresie resuscytacji oddechowo-krążeniowo-mózgowej osób tonących. Aktualnie pełni funkcję profesora zwyczajnego na Wydziale Fizjoterapii Olsztyńskiej Szkoły Wyższej  im. Józefa Rusieckiego.

Otrzymał wiele licznych nagród i odznaczeń, m.in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla rozwoju medycyny. Miłośnik sportu (narciarstwo, jogging), fotografii i muzyki poważnej.

 

Prof. dr hab. Marian Niełacny

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Wolsztynie. Po zdaniu matury w 1958 roku rozpoczął kształcenie na UAM w Poznaniu, na kierunku matematycznym. Po uzyskaniu habilitacji, w oparciu o rozprawę habilitacyjną Matematyczne modelowania, kontynuował pracę naukową. Specjalności profesora dotyczą hydraulika, hydromechanika, mechanika płynów, uderzenia hydrauliczne, wodociągi i kanalizacja, szczególnie przepływy nieustalone i hydraulika urządzeń wodociągowych.

Wykładowca na Politechnice Poznańskiej, gdzie pełnił również funkcję prodziekana na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska. Aktualnie profesor nadzwyczajny  Politechniki Poznańskiej (Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska; Instytut Inżynierii Środowiska).

W roku akademickim 2008/2009 był kierownikiem studium doktoranckiego na tymże wydziale. Wielokrotny promotorem prac doktorskich i recenzent prac habilitacyjnych.

 

Ks. prof. Jerzy Troska

Urodzony 29 grudnia 1941 r. w Nowej Wsi koło Kępna.  W latach 1955 - 1957 był wychowankiem Niższego Seminarium Humanistycznego w Wolsztynie, a od 1957 r. uczniem wolsztyńskiego liceum.

Do 1965 r. kontynuował edukacją w Wyższym Seminarium Duchownym w Poznaniu. W latach 1966 - 1972 studiował w Rzymie, gdzie zdobył tytuł magistra i napisał pracę doktorską pt. Etyka marksistowska.  Od roku 1972  związany był z  Papieskim  Wydziałem Teologicznym.

Wykładowca etyki na Akademii Sztuk Pięknych i na Akademii Medycznej. W roku 1986 otrzymał habilitację na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Od roku 1998 wykłada na
UAM w Poznaniu. Poświęcił się etyce filozoficznej, teologicznej oraz bioetyce. Obecnie zajmuje   się   kontrowersyjnymi   doświadczeniami   na  człowieku jako członek Komisji Bioetycznej Nienaruszalności Praw Ludzkich.

Jest to człowiek o niebywałych zainteresowaniach humanistycznych,  bardzo dobrze zna język niemiecki, włoski i francuski. Mieszka w Poznaniu, ale często odwiedza Obrę, gdzie bierze udział w sympozjach naukowych.

 

Prof. dr hab. Piotr Tryjanowski

Urodzony 9 lipca 1970 roku. Absolwent LO w Wolsztynie, profil biologiczno-chemiczny. Ukończył studia na wydziale biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 2007 roku uzyskał tytuł profesora nauk biologicznych. Pracował w Instytucie Biologii Środowiska na wydziale Biologii UAM. Obecnie pełni funkcję Dyrektor Instytutu Zoologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.

W 2003 roku wyjechał na stypendium Fundacji na rzecz Nauki Polskiej do Cambridge w Wielkiej Brytanii. Współpracował tam z między innymi dr Timem Sparksem. Owocem współpracy było kilka wspólnych publikacji naukowych. Będąc w Wielskiej Brytanii rozpoczął współpracę z Międzynarodowym Panelem do spraw Zmian Klimatu [IPCC]. Pracuje w grupie zajmującej się scenariuszem zmian biologicznych na Ziemi. W 2007 roku uzyskał pokojową nagrodę Noble’a wraz z innymi specjalistami z IPCC oraz politykiem Alem Gorem za raport na temat zmian klimatu.

Profesor jest ornitologiem. Zajmował się zmianami zachowań bociana białego oraz gęsiorka. Badania kontynuował aż do habilitacji, po czym zaczął badać przyczyny zmian zachowania ptaków, co zaowocowało badaniami nad wypływem zmian klimatu na organizmy żywe, lodowce i grunty rolne.

Aktualnie realizuje projekty: biologia i ekologia rozrodu dzierzb: Lanius excubitor, Lanius collurio; wybiórczość środowiskowa ptaków krajobrazu rolniczego; ekologia przelotu wybranych gatunków ptaków przez Eilat, Izrael; synchronizacja zjawisk ekologicznych – reguła Morana; dobór płciowy i pasożytnictwo.

 

Prof. dr hab. Janusz Wiśniewski

Urodził się w Wolsztynie, w 1951 roku. Od najmłodszych lat uznawany za zdolnego ucznia, maturę w wolsztyńskim liceum zdał w 1969 roku. Ukończył matematykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Byłby dziś nauczycielem matematyki w szkole średniej gdyby nie spotkanie z wykładami z filozofii prof. Jana Sucha.

Fascynacja filozofią, jako dziedziną nauki zaowocowała doktoratem w Instytucie Filozofii. W 1990 roku uzyskał na Uniwersytecie Humboldta w Berlin tytuł doktora habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii i socjologii. Aktualnie jest kierownikiem Zakładu Metodologii Nauk Politycznych na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Zainteresowania badawcze profesora związane są z metodologią ogólną i metodologią nauk społecznych; filozofią polityki; teoriami polityki; dylematami dylematy współczesnej medycyny – aspekty etyczne, filozoficzne, społeczne, medyczne i prawne; społeczeństwo obywatelskie; społeczeństwo oparte na wiedzy.

Przeświadczony, że wszystko na świecie ma swoją przyczynę, profesor opowiada się za powiązaniem świata materii i ducha, sprzeciwia się prawu do monopolu na prawdę – różnorodność ubogaca, a piękne jest to, co nas różni. Zdaniem naukowca być zadowolonym z siebie człowiekiem, to kochać innych ludzi.

 

Prof. dr hab. Zygfryd Witkiewicz

Urodzony 4 sierpnia 1940 roku w Zbąszyniu. Absolwent Oficerskiej Szkoły Wojsk Chemicznych w Krakowie. Po ukończeniu Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie rozpoczął pracę na Wydziale Chemii i Fizyki Technicznej.

W latach 1980-2000 kierownik Zakładu Obrony Przeciwchemicznej WAT. Od 2002 r. dyrektor Instytutu Chemii na Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach. Przewodniczący Komisji Analizy Chromatograficznej Komitetu Chemii Analitycznej PAN. Od 1994 r. Przewodniczący Normalizacyjnej Komisji Problemowej do Spraw Jakości Powietrza, a także Rady Naukowej w Centralnym Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Aparatury Badawczej Dydaktycznej.

Od 1991 r. profesor pełnił funkcję Zastępcy Redaktora Naczelnego Czasopisma „Chemia Analityczna", w 1997 r. został Redaktorem Naczelnym Czasopisma "Aparatura Badawcza i Dydaktyczna", a w 1998 r., członkiem Rady Programowej Czasopisma „Normalizacja". Systematycznie recenzuje prace dla „Journal of Chromatography". Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, The Chromatography Society i International Union of Pure and Applied Chemistry.

Efektem pracy profesora jest autorstwo i współautorstwo ok. 250 publikacji w czasopismach krajowych i zagranicznych, 7 wydanych książek, 21 patentów i świadectw autorskich, a także ponad 2500 godzin przeprowadzonych zajęć dydaktycznych następujących przedmiotów: analityczne i fizykochemiczne zastosowania chromatografii, analiza skażeń chemicznych, bojowe środki trujące, analiza instrumentalna, chemia analityczna i chemia ogólna.

 

Prof. dr hab. Alojzy Woś

Urodzony 21.06.1939 roku w Wolsztynie. Od lat szkolnych pasjonat geografii, astronomii, archeologii i historii. W 1963 r. ukończył studia geograficzne w UAM w Poznaniu, obecnie jest profesorem tej uczelni. W przeszłości był dziekanem Wydziału, dyrektorem Instytutu Geografii Fizycznej. Aktualnie profesor zwyczajny – Uniwersytet im. Adama Mickiewicza; Wydział Nauk Geograficznych i Geologicznych; Instytut Geografii Fizycznej i Kształtowania Środowiska Przyrodniczego.

Profesor uczestniczył w badaniach naukowych na terenie pustyni Gobi, Wietnamu, Armenii, republik byłej Jugosławii. Brał udział w wielu międzynarodowych konferencjach naukowych: w Austrii, Włoszech, Grecji, Hiszpanii, Słowenii, Niemczech, Ukrainie, Wietnamie, Australii, Nowej Zelandii, Ekwadorze. Opublikował ponad 120 rozpraw naukowych, kilka podręczników dla studentów geografii z zakresu meteorologii i klimatologii, kilkanaście książek poświęconych klimatowi Polski. Jego dorobek naukowy wielokrotnie był wyróżniany nagrodami Ministra. Odbył podróże naukowe m.in. do Mongolii, Australii, Nowej Zelandii, na Wyspy Polinezji, Wyspy Galapagos, do Amazonii, Centralnej Azji, na Syberię, poznał kraje Azji Południowo-Wschodniej.

Jest członkiem Royal Meteorological Society (UK), New York Academy of Sciences i kilku krajowych towarzystw naukowych.

 

mgr Franciszek Zielewicz

Urodził się 8 września 1911 r. w Chorzeminie. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Wolsztynie w 1924 r. podjął naukę w miejscowym Gimnazjum, gdzie uczył się do 1931 r. W tym okresie był członkiem kilku organizacji uczniowskich, jak: Towarzystwo im. Tomasza Zanna, Sodalicji Mariańskiej, Klubu Radioamatorów, Klubu Wioślarskiego.

            Po maturze rozpoczął studia na kierunku matematyczno – przyrodniczym na Uniwersytecie w Poznaniu. Tam kontynuował swą działalność harcerską w Wielkopolskiej Chorągwi, pełniąc różne funkcje, a także współdziałając  z młodzieżą polską z Francji i Belgii. Jako student IV roku pracował w charakterze asystenta na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP, później asystenta przy Katedrze Szczegółowej Uprawy Roli i Roślin, aż do sierpnia 1939 r. Latem objął kierownictwo Stacji Hodowli Nasion w Krośniewicach koło Kutna. Podczas masowego aresztowania Polaków przez gestapo w maju 1942 r. został wywieziony do obozu koncentracyjnego. Na skutek interwencji miejscowych władz, dla których jego praca i wiedza były niezbędne, zwolniono go i ponownie powierzono mu kierownictwo stacji.            

            W  1962r. założył pierwsze w Polsce Koła Pomocy Dzieciom  z Upośledzeniem Umysłowym. Za swą pracę zawodową i społeczną został nagrodzony licznymi dyplomami i odznaczeniami, m.in. Odznakami „Przyjaciel Dziecka” i „Wzorowy Pracownik Zdrowia”, Honorową Odznaką Miasta Poznania, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

            Był członkiem Związku Emerytów "CEFALM" oraz Poznańskiego Towarzystwa dla Niepełnosprawnych. Za życiowy sukces uważał całe życie, bo zrealizował wszystkie swoje marzenia.

 

por. Stefan Rysmann

Urodził się 30 lipca 1908r. w Kiełpinach, w powiecie wolsztyńskim. Był absolwentem Seminarium Nauczycielskiego w Wolsztynie (1928). Po zakończeniu edukacji został powołany do Szkoły Oficerskiej w Zambrowie (1932). Dnia 1 stycznia 1934r. został mianowany podporucznikiem, a następnie przydzielony do 55 Pułku Piechoty w Lesznie, w którym odbywał ćwiczenia rezerwy jako dowódca plutonu.

Stefan Rysmann był nauczycielem w Boguszynie ale także społecznikiem, założycielem straży pożarnej i kółka rolniczego. W 1934 roku został kierownikiem szkoły w Bronikowie w powiecie kościańskim. Wraz ze swoją żoną organizował kursy introligatorskie i stolarskie dla chłopców oraz haftowania i gotowania dla Młodych Polek. Gdy we wrześniu 1939 roku wybuchła wojna, Stefan Rysmann został powołany w szeregi 55 Pułku Piechoty i oddelegowany do Kutna. Po kampanii wrześniowej znalazł się w obozie w Starobielsku. W kwietniu 1940 roku w Charkowie Stefan Rysmann wraz z tysiącami innych polskich oficerów, nauczycieli, policjantów, przedstawicieli inteligencji został bestialsko zamordowany strzałem w tył głowy oddanym przez funkcjonariusza NKWD. W chwili śmierci miał 32 lata. Pośmiertnie został mianowany do stopnia porucznika. W 2010 roku na dziedzińcu Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej- Curie dla uczczenia jego pamięci został posadzony Dąb Katyński.

 

Zygmunt Kurnatowski

Urodzony w 1909 r. jako jedno z dziewięciorga dzieci Zygmunta hrabiego Kurnatowskiego i Marii z hrabiów Mielżyńskich - Kurnatowskiej. Podstawowe wykształcenie otrzymał w domu dzięki prywatnym nauczycielom.

W dalszych latach uczęszczał do wolsztyńskiego gimnazjum, a po zdaniu matury w roku 1928, został wysłany na Wileńszczyznę, gdzie stacjonował. W 1932 r. odbył kurs podchorążych Rezerwy Piechoty przy 19. Pułku Piechoty, a rok później odbył służbę wojskową w Szkolę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Po jej zakończeniu otrzymał przydział do 3. Pułku Lotniczego z poznańskiej Ławicy. Był członkiem Aeroklubu Poznańskiego i często bywał w Hotelu Bazar w Poznaniu, do którego twórców należał pradziadek Zygmunta. Poza lotnictwem interesował się również strzelectwem i sportami wodnymi oraz chętnie grywał w brydża.

            Z końcem sierpnia 1939 roku Kurnatowski otrzymał powołanie do wojska. Z powodu braku samolotów dla rezerwistów, korzystał ze swojej nieuzbrojonej awionetki i jako kurier lub obserwator przemieszczał się wraz z frontem. W połowie września 1939 r. znalazł się w Warszawie. 20 września w okolicach Tarnopola został zestrzelony przez Rosjan i od października przebywał w obozie w Starobielsku pod Charkowem, gdzie słuch o nim zaginął. Dopiero wiele lat po wojnie rodzina dowiedziała się, że jako numer 2300 został zamordowany przez NKWD w Charkowie wiosną 1940 roku wraz z tysiącami innych polskich oficerów. W 2007 roku został pośmiertnie mianowany na stopień porucznika.