Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A

Space

Liceum Ogólnokształcące w Wolsztynie jest sklasyfikowane w Rankingu Szkółi otrzymało tytuł Brązowej Szkoły.

 

Patron

 

 Maria Skłodowska - Curie urodziła się w Warszawie dnia 7 listopada 1867 roku w domu przy ul. Freta 16. Jej rodzice byli pedagogami. Ojciec, Władysław Skłodowski pracował w Warszawie jako nauczyciel matematyki i fizyki, matka Marii, Bronisława Boguska, była przełożoną szkoły średniej dla dziewcząt, mieszczącej się przy ul. Freta 16. Maria miała jeszcze czwórkę rodzeństwa: Zofię, która zmarła jako czternastoletnia dziewczynka  podczas epidemii tyfusu w Warszawie, Józefa- późniejszego doktora medycyny, ordynatora szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, Bronisławę - doktora medycyny i długoletnią kierowniczkę sanatorium dla gruźlików w Zakopanem i twórcę  Instytutu Radowego w Warszawie,  Helenę -nauczycielkę i wizytatorkę szkół w Warszawie.

W 1878 roku matka Marii umarła na trudno wyleczalną w owym czasie gruźlicę płuc. Opiekę nad dziećmi przejął zapracowany Władysław Skłodowski. Zapewnił on prywatne lekcje swym pociechom nie będąc zadowolonym z poziomu szkół, do których uczęszczały. W 1877 roku Maria wraz z siostrą Heleną została oddana na pensję panny Jadwigi Sikorskiej do klasy III. Po roku umieszczono ją w siedmioklasowym gimnazjum rządowym. Klasę III Maria powtórzyła z powodu zbyt młodego wieku i w roku 1833 otrzymała maturę. W szesnastym roku życia Maria skończyła gimnazjum ze złotym medalem, następnie podjęła się dobrze płatnej pracy nauczycielki na wsi i stamtąd pomagała finansowo rodzinie. Trzy lata spędziła w domu państwa Żurawskich, studiowała matematykę samodzielnie, korzystając tylko ze wskazówek ojca, udzielanych jej listownie. Siostra Marii, Bronisława, ukończyła studia medyczne w Paryżu i umożliwiła naukę Marii w tymże mieście, a także zapewniła jej dom i pomoc. Maria mając 24 lata zdecydowała się na studia w Paryżu, ponieważ żaden uniwersytet w podzielonej między zaborców Polsce nie przyjmował kobiet.

Studiowała na Sorbonie na Wydziale Nauk Ścisłych. Wynajęła w pobliżu uczelni maleńki pokoik bez żadnych wygód. Często zdarzało się jej żywić jedynie chlebem i owocami, marznąć w zimie. Pomimo tych niedogodności okres ten zaliczała Maria do najszczęśliwszych w swoim życiu. Wtedy właśnie poznała i pokochała Piotra Curie, młodego fizyka. Ślub Marii i Piotra odbył się w 1895 w Sceaux pod Paryżem, gdzie mieszkali rodzice Piotra. Dwa lata po ślubie urodziła się państwu Curie córka Irena, późniejsza laureatka nagrody Nobla.

Pomimo mnóstwa obowiązków, Maria rozpoczęła badania nad ciałami promieniotwórczymi, które doprowadziły ją do odkrycia dwóch promieniotwórczych pierwiastków: polonu i radu. Przez następne lata razem z małżonkiem pracowała nad wydzieleniem czystego radu z rudy. Państwo Curie sprowadzili osiem ton smółki uranowej by móc przeprowadzać tysiące doświadczeń. Z powodu braku odpowiedniego laboratorium pracowali w zimnie i wilgoci w drewnianej szopie. Ich trudy przyniosły oczekiwany owoc. W 1903 roku otrzymali decygram czystego chlorku radu. Sława spowodowała polepszenie warunków materialnych. Lato 1899 roku małżonkowie wraz z całą rodziną spędzili w Polsce - w Zakopanym.

W 1903 roku otrzymali nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. W 1904 roku urodziła się im druga córeczka - Ewa. Dwa lata później, 19 kwietnia 1906r. Piotr uległ wypadkowi - pośliznął się w deszczu na ulicy i wpadł pod ciężki wóz, który go zabił na miejscu. Miał wtedy 47 lat. Aby zapewnić sobie utrzymanie, Maria przyjęła po mężu katedrę na Sorbonie i została profesorem. W 1911 roku Maria ponownie dostała nagrodę Nobla, tym razem w dziedzinie chemii za wyodrębnienie w stanie czystym preparatów radu oraz radu w stanie metalicznym.

W początkach I wojny światowej odłożyła swe prace, wywiozła rad i ukryła go w kasie pancernej w banku. Sama poświęciła się ratowaniu życia ludzkiego. Zorganizowała ponad dwieście sal rentgenowskich do obsługi szpitali frontowych, a dwadzieścia samochodów zamieniła w jeżdżące sale rentgenowskie. Po zakończeniu wojny w 1924 roku odwiedziła Polskę, ale obowiązki nie pozwoliły jej długo zostać w ojczyźnie.

W 1932 roku w Warszawie powstał na jej ciche życzenie Instytut Radowy. W laboratoriach Instytutu Maria wznowiła swoje badania. Niestety w 1944 roku Niemcy spalili Instytut. Rad został jednak ocalony, a Maria podjęła na nowo pracę w odbudowanej placówce.

Przed samą wojną Francja ofiarowała Marii wspaniały gmach laboratoryjny: Institut Curie - mieści się on przy ul. Pierre Curie w Paryżu. Jest to laboratorium, którego nie doczekał niestety Piotr, a którego tak gorąco pragnął. Tam Maria przeniosła prace badawcze nad radem, tam też pracowała niemal do ostatniego dnia swojego życia.

Od śmierci męża Maria zaczęła często chorować. Długie i niedoleczone choroby zmęczyły jej wątły organizm. Była wtedy u szczytu sławy, z całego świata sypały się nagrody, dyplomy, honorowe doktoraty i honorowe obywatelstwa, zarzucano ją kwiatami i darami. Z końcem roku 1933 zaczęła poważnie chorować, a w maju 1934 silnie gorączkować. Lekarze szukali chorób w jej płucach - na próżno. Maria została wysłana do sanatorium położonego w górskiej miejscowości Sacellemoz. Nastąpiła krótkotrwała poprawa lecz niebawem gorączka podniosła się powyżej 40 stopni. Wezwano więc profesora Rocha z Genewy, który wykrył chorobę krwi Marii. Przyczyną choroby był rad, jej ukochany rad...

Dnia 4 lipca 1934 roku o godzinie czwartej rano serce wielkiej uczonej przestało bić. Marię Skłodowską - Curie pochowano cicho obok męża w Sceaux. Nasza rodaczka i patronka naszego liceum była jedną z najpopularniejszych postaci świata naukowego. Mimo iż otrzymała wiele nagród i wyróżnień pozostała cicha, skromna i daleka od starań o ludzkie uznanie. Całkowicie poświęciła się swojej pracy i rodzinie.

Sejm, jak i Senat Rzeczypospolitej Polskiej podjęły uchwały o ustanowieniu roku 2011 Rokiem Marii Skłodowskiej-Curie. W jednej z nich czytamy:

”W setną rocznicę przyznania Marii Skłodowskiej-Curie Nagrody Nobla w dziedzinie chemii za odkrycie nowych pierwiastków polonu i radu, Sejm RP postanawia oddać hołd jednemu z najwybitniejszych naukowców naszych czasów, którego przełomowe odkrycia przyczyniły się do światowego rozwoju nauki" .